Met de opleiding aan de Klassieke Academie in Groningen heb ik uiteindelijk een wens vervuld die ik als 17-jarige al koesterde. Schilder willen worden, omdat ik een nieuwe dimensie ontdekte in de wereld van de kunst. In mijn jeugd kreeg ik weinig weerklank en heb me in een andere richting ontwikkeld. Na jaren in de hulpverlening en het onderwijs te hebben gewerkt bleef mijn verlangen op de achtergrond “zingen”. Na jaren heb ik het uiteindelijk aangedurfd om aan mijn passie voor kunst en het kunsten maken toe te geven. Ik ben gestopt met mijn baan in het onderwijs en ben nu fulltime kunstenaar.

In mijn werk staan de mens en het leven centraal. Dat is gezien mijn werkverleden niet zo verwonderlijk. De psyche van de mens en de menselijke levensloop zijn me blijven boeien. De menselijke expressie is voor mij daarin het belangrijkste om weer te willen geven.

Soms ervaar ik het leven als een ‘Halbtraum’. Mijn mensfiguren ontstaan vaak vanzelf, maar ik werk ook wel naar model. Schilderen op roestig ijzer vind ik fascinerend omdat het al zo’n doorleefde huid heeft. Ook experimenteer ik met het laten roesten van het ijzer om een bepaald effect te bewerkstelligen. Daarin intrigeren de thema’s wording en verwording wat te maken heeft met het leven en de natuur. Het werken met het materiaal ijzer sluit naar mijn idee daar goed bij aan.

Graag wil ik me blijven ontwikkelen en onderzoeken wat verder bij me past. In mijn hoofd borrelen allerlei ideeën en verhalen en die wil ik gaan uitwerken.

Naast het schilderen werk ik ook driedimensionaal met beelden in klei en metaal. Het zijn twee liefdes die elkaar soms verdringen, maar ook weer goed samen gaan.